เที่ยวคนเดียว, เที่ยวลาวใต้, ลาวใต้, ที่ราบสูงโบโลเวน, ปากเซ, ปากซอง, ตาดเสือ, ตากสักการะ, ตาดขมึด, น้ำตกลาวใต้, ไปเที่ยวเอง, ไปเอง

ความเศร้า และแรงกดดัน สร้างนักผจญภัย | Wander More

หลายคนบอกว่านักผจญภัยมาจากความกล้า.. ไม่หรอก ..

โฆษณา
ไม่มีความเห็น

หลายคนบอกว่านักผจญภัยมาจากความกล้า

ไม่หรอก…

ฉันมองว่าความกล้ามันก็ “มีที่มาที่ไป” โดยตัวของมันเอง…

สำหรับฉัน มันมีแรงผลักมาจากความเศร้า ที่ฉันเปลี่ยนมาเป็นแรงบันดาลใจให้ลุกขึ้นมาทำอะไรกับชีวิตสักอย่าง…

ย้อนหลังไปเมื่อ 7 ปีก่อน ฉันออกเดินทางคนเดียวเป็นครั้งแรก ตอนได้ทุนวิจัยจากมหาวิทยาลัยเพื่อไปเผยแพร่ผลงานทางวิชาการที่อังกฤษ ตอนนั้นก็ออกเงินเองด้วยครึ่งหนึ่ง นึกภาพดูว่าอายุยี่สิบต้นๆ แพลนการเดินทางเองในยุคที่เฟสบุ๊คยังไม่ดัง ..เป็นยุคของ Black Berry.. เป็นยุคที่ Google Map ยังช่วยอะไรได้ไม่มาก

เป็นยุคที่ยังต้องเดินกางแผนที่กระกาษเหี่ยว ๆ ในเมืองผู้ดีเป็นเวลา 2 สัปดาห์..คนเดียว..มีบ้างบางวันที่ไปเจออาจารย์และพี่ที่รู้จักที่มหาลัยที่นั่น ในเมืองนอริช แต่หลักๆ แล้วทริปนี้ คือทริปแรกที่ไปคนเดียวไกลๆ เป็นครั้งแรก และรู้สึกว่า

เฮ้ย.. เราก็เดินทางเองได้นี่หว่า

อังกฤษ 1อังกฤษ 3

 

จากนั้นพอเรียนจบมา ทำงาน เก็บเงิน ก็ออกเดินทางระยะใกล้ ๆ คนเดียว เช่น ไปเชียงคาน ไปเกาะสีชัง จังหวะที่ได้โดดผาที่เกาะสีชัง มองลงไปจากหน้าผาแล้วเห็นผาสูง ๆ น้ำทะเลสีเข้มซัดกระทบหิน ใจมันหวิว ๆ สักพักเดินถอยหลังออกมา แล้ววิ่งลงไปเลย

ฉันได้ยินเสียงกรี๊ดจากปากตัวเอง ความรู้สึกต่อจากนั้นที่จำได้ คือสภาวะไร้ที่ยึดเหนี่ยวใด ๆ

ร่างจมสู่ทะเลเบื้องล่าง น้ำเค็มจัดเข้าจมูก.. เสื้อชูชีพทำหน้าที่ของมัน.. ตัวเราลอยขึ้นมาแล้วว่ายน้ำเข้าหาบันไดลิง.

…………………….

 

 

 

ตอนนั้นก็ดีนะ แต่ก็ยังไปเที่ยวเหมือนนักท่องเที่ยวทั่ว ๆ ไปอยู่

แต่จุดเปลี่ยนมันก็เกิดขึ้น ตอนช่วงปี 2016 สองปีที่ผ่านมา

ตอนนั้น พ่อเลี้ยงชาวเบลเยี่ยมของฉันเสียชีวิตลงอย่างกะทันหันด้วยโรคประจำตัว ปล่อยให้แม่ต้องเคว้งคว้างอยู่พักใหญ่

จริงๆ เขาป่วยมาหลายปีแล้ว เป็นโรคเกี่ยวกับตับอ่อน เป็นโรคหายาก รักษาก็ยากเช่นกัน

มันแปลกดีนะ ที่พอคนๆ นึงตายไป แล้วเราเพิ่งมีเวลาได้มาค้นอีเมลเก่าๆ ที่เคยคุยกับเขา เพราะฉันอยู่ไกลจากครอบครัว ออกมาเรียนและมาทำงานอยู่ในเมืองเพียงลำพัง วิธีสื่อสารในสมัยนั้นก็หนีไม่พ้นโทรหา ส่งข้อความ ไม่ก็อีเมล

ลองนึกภาพเวลาเรามานั่งอ่านอีเมลที่เคยคุยกับคนที่ตายแล้วดูสิ

มันหดหู่นะ

มันรู้สึกนะว่า ทำไมเมื่อก่อนเราไม่เห็นข้อความเหล่านั้น..สำคัญขนาดนี้

ทำไมเมื่อก่อน เราไม่บอกให้เขารักษาสุขภาพมากกว่านี้..

ในหัวของฉันมีแต่คำว่า ทำไม ทำไม และทำไม..

สายตากวาดดูบทความที่พ่อเลี้ยงเขียนหาฉัน บางอีเมลก็บ่นถึงแม่ บอกว่าแม่คิดถึงฉัน บอกว่าให้โทรไปหาแม่บ้าง

ส่วนใหญ่จะถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ การงานของฉันเป็นอย่างไรบ้าง ได้ข่าวว่าเปลี่ยนงานแล้วดีขึ้นบ้างไหม มีแฟนหรือยัง ฯลฯ คำถามที่เรามักจะได้เจออยู่เป็นประจำเมื่อคุยกับผู้ใหญ่

พอกวาดตาอ่านทั้งหมด ในรวดเดียว ในคืนเดียว ฉันพบสิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง

ในบรรดาข้อความเหล่านั้น เขาเขียนเหมือนเดิมซ้ำ ๆ เสียเป็นส่วนใหญ่ อยู่ประโยคหนึ่ง

“Go out and Play…” (ออกไปเที่ยวเล่นซะบ้างนะ)

เพราะเขาทราบดีว่า ตอนเรียนฉันเรียนหนักมาก..พอทำงานก็ยังทุ่มเท ทำงานหนักมากเช่นกัน

“Go out and Play…”

วนเวียนอยู่ในหัว เคยเจอจังหวะที่ชีวิตมันคิดอะไรได้ด้วยตัวมันเอง เหมือนมีอะไรมาส่องแสงสว่างไหม

จังหวะแบบนั้นล่ะ ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันต้องลุกขึ้นมาใช้ชีวิตของตัวเองสักที

นักเดินทาง, นักท่องเที่ยว, สกี, เที่ยวคนเดียว, เดินทาง, เที่ยวคนเดียว, บล็อกเกอร์ท่องเที่ยว, บล็อกเกอร์สาว, ท่องเที่ยว, ผจญภัย, ลุยเดี่ยว, บล็อกเกอร์สายเที่ยว
ภาพคุณพ่อเลี้ยง ชาวเบลเยี่ยม สมัยหนุ่ม ๆ ชอบเล่นสกี เขาเดินทางรอบโลก จนได้มาเจอแม่ตอนมาที่ไทย จากนั้นเขาก็ไปเนปาล แล้วเขียนโปสการ์ดมาหาแม่ เป็นจุดเริ่มต้นที่ทั้งสองคนได้รักกัน

ประกอบกับงานที่ทำอยู่ตอนนั้นค่อนข้างมีแรงกดดันมหาศาล

ยิ่งนับวัน แรงกดดันนั้นยิ่งเพิ่มทวีคูณ จนเหมือนจะลืมไปแล้วว่า จริง ๆ เราก็แค่มนุษย์ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง

ฉันถอยออกมามองภาพรวมชีวิตของตัวเอง แล้วรู้สึกว่า “นี่เราทำเชี่ยอะไรอยู่เนี่ย” คือตอนนั้นชีวิตแทบไม่ได้ใช้เลย ตื่นขึ้นมาเพื่อที่จะไปทำงาน หัวตกถึงหมอนแล้วก็นอนหลับ บางคืนทำยันรุ่ง แทบไม่ได้นอนก็มี บ้านช่องที่ต่างจังหวัดแทบไม่ได้กลับ แมวที่รักแสนรักแทบไม่ได้ไปเยี่ยม โทรศัพท์หาทางบ้านยิ่งไม่ต้องพูดถึง เรียกได้ว่าทำงานแลกวิญญาณกันไปเลย

“นี่เราทำเชี่ยอะไรอยู่เนี่ย”

ฉันไม่ได้โทษการงานหรอกนะ ฉันมองว่า ฉันโทษที่ตัวเองใช้ชีวิตไม่สมดุล

ต้องรอให้มีเหตุการณ์อะไรบางอย่างมาเคาะกะโหลกเตือนสติก่อน ถึงจะนึกขึ้นได้ ในขณะที่คนอื่นเขาใช้ชีวิตกันไปหมดแล้ว

…………………………….

จากนั้นมา ฉันเลยออกเดินทางแบบนักเดินทางจริง ๆ ไม่ใช่แค่ไปถ่ายรูปตามแลนด์มาร์ค หรือไปแบบนักท่องเที่ยวเหมือนเดิมอีกต่อไป ทุกทริปมีเป้าหมายว่าต้องเข้าถึงคนท้องถิ่นและธรรมชาติ รวมทั้งต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าร่างกายของเรามีพลังแค่ไหน สามารถทำอะไรได้บ้าง ลิมิตของมันเป็นอย่างไร และต้องก้าวข้ามมันไปได้อย่างไร

ฉันเริ่มไว้ผมบ๊อบสั้น เริ่มเดินหาซื้อเป้แบคแพคและอุปกรณ์เดินป่าและไต่เขา ทริปแรกที่ออกประเดิมคือ ทริปไต่ภูเขาไฟคาวาห์อีเจี้ยนที่อินโดนีเซีย ไปเอง ไปคนเดียว และไม่ได้จองที่พักหรือรถราอะไรไปเลย ไปหาเอาดาบหน้า ไปโบกรถคนท้องถิ่นให้เขาขี่มอเตอร์ไซค์เป็นร้อยกิโลเพื่อไปส่งข้ามเมือง ไปเดินเข้าป่า ขึ้นเขาทางชัน ๆ ตอนเที่ยงคืน บางครั้งทางชันเกือบทำมุม 45 องศาอยู่แล้ว แถมเดินผ่านเหวตอนดึก ๆ เพื่อไปดูเปลวไฟสีเงินจากลาวาบนปากปล่องภูเขาไฟตอนตีสาม และเพื่อให้ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นจากอีกฝั่งของทะเลสาปน้ำกรดตอนเช้าตรู่

คาวาห์อีเจี้ยน อีเจี้ยน ภูเขาไฟ อินโด อินโดนีเซีย เทรคกิ้ง ปีนเขา เดินเขา เข้าป่า เที่ยวอินโด เที่ยวคนเดียว ท่องเที่ยว เดินทาง บล็อกเกอร์ท่องเที่ยว ผจญภัย, เที่ยวคนเดียว, บล็อกเกอร์ท่องเที่ยว, บล็อกเกอร์สาว, ท่องเที่ยว, ผจญภัย, ลุยเดี่ยว, บล็อกเกอร์สายเที่ยวdscf1832_1024x577คาวาห์อีเจี้ยน อีเจี้ยน ภูเขาไฟ อินโด อินโดนีเซีย เทรคกิ้ง ปีนเขา เดินเขา เข้าป่า เที่ยวอินโด เที่ยวคนเดียว ท่องเที่ยว เดินทาง บล็อกเกอร์ท่องเที่ยว ผจญภัย wandermore, เที่ยวคนเดียว, บล็อกเกอร์ท่องเที่ยว, บล็อกเกอร์สาว, ท่องเที่ยว, ผจญภัย, ลุยเดี่ยว, บล็อกเกอร์สายเที่ยว

เป็นทริปที่มันส์สะใจ และเหมือนได้ปลดแอกอะไรบางอย่างในชีวิตมาก

“Go out and Play…”

28168049_1311508022328219_1014074933902795468_n

จนตอนหลัง การไปแบบลุย ๆ โดยที่ไม่ได้จองอะไรไปเลยล่วงหน้า กลายเป็นสไตล์การเดินทางของเคทอีกเหมือนกัน เวลามีเพื่อนถามว่าไปพักแถวไหน มักจะตอบไม่ได้ เพราะยังไม่รู้เลยว่าจะมีที่ซุกหัวนอนหรือเปล่า และไม่รู้เลยว่าจะแก้ปัญหาเฉพาะหน้ายังไง รู้แต่ว่ามันสนุกดี เหมือนเรามีเกมจิกซอว์อยู่ในมือ แล้วเราเลือกที่จะล้มกระดาน ไม่ให้บางตัวมันเฉลยออกมา เพราะกลัวว่า “พอรู้แล้วจะไม่สนุก”

มันเหมือนเรากำลังเซ็ตภารกิจให้ตัวเองไปทำหน้างานเวลาออกทริป

“Go out and Play…”

จากวันนั้น จนถึงวันนี้ เพียง 2 ปี แม้ฉันจะออกเดินทางไปต่างประเทศยังไม่มาก เพียง 13-15 ประเทศ แต่บางประเทศก็กลายเป็นสถานที่โปรด ที่ชอบไปอยู่ซ้ำ ๆ จนเพื่อนแอบแซวว่า “มีผัวอยู่ที่นั่นเหรอ!?”

ทั้งนั่งรถแบบโรลเลอร์โคสเตอร์ซิ่งบนทะเลทรายโกบี

ใส่รองเท้าตะปูเดินไต่เขาอย่างทุลักทุเลบนภูเขาหิมะลื่น ๆ ที่หิมะเพิ่งละลายได้ 2 วัน..

เผชิญหน้ากับความเป็นความตายตอนโดนโรค Altitude Sickness เล่นงานบนภูเขา..

กระโดดผาน้ำตกในฟิลิปปินส์..

เจอครอบครัวชาวชางปาในอินเดียที่ฉันนับถือเป็นบ้านหลังที่สอง ..

ดำน้ำแบบตัวเปล่าเพื่อดำเรือจมในอ่าวไทย ..

เดินบนสะพานแขวนที่สูงเสียวไส้ที่ลาวใต้โดยไร้สลิง..

นอนกางเต๊นท์กลางพื้นน้ำแข็งบนภูเขาสูง หนาวจัดจนชีวิตตกอยู่ภายใต้ความเมตตาของเทือกเขานันทาเทวี..

ฯลฯ

ทะเลทราย จีน มองโกเลีย

ดำน้ำ, ฟรีไดฟ์, freedive, freediving, เกาะช้าง, อ่าวไทย, ทริปดำน้ำ, ดำน้ำตัวเปล่า, ดำน้ำฟรีไดฟ์, ดำเรือจม, ดำเรือ, เรือจม, เรือหลวงช้าง, เที่ยวคนเดียว, บล็อกเกอร์ท่องเที่ยว, บล็อกเกอร์สาว, ท่องเที่ยว, ผจญภัย, ลุยเดี่ยว, บล็อกเกอร์สายเที่ยว
ภาพที่ฉันฟรีไดฟ์ ดำเรือจมที่กลางทะเลเกาะช้าง อ่าวไทย / ถ่ายโดยน้องยาร์ด Paliwat เพจแบกเมียเที่ยว ในทีมไดฟ์ด้วยกัน

ภาพที่ฉันฟรีไดฟ์ ดำเรือจมที่กลางทะเลเกาะช้าง อ่าวไทย / ถ่ายโดยน้องยาร์ด Paliwat เพจแบกเมียเที่ยว ในทีมไดฟ์ด้วยกัน

เที่ยวคนเดียว, บล็อกเกอร์ท่องเที่ยว, บล็อกเกอร์สาว, ท่องเที่ยว, ผจญภัย, ลุยเดี่ยว, บล็อกเกอร์สายเที่ยวอุตตราขัณฑ์ 2เที่ยวคนเดียว, บล็อกเกอร์ท่องเที่ยว, บล็อกเกอร์สาว, ท่องเที่ยว, ผจญภัย, ลุยเดี่ยว, บล็อกเกอร์สายเที่ยวเทรคกิ้ง, อินเดีย, เที่ยวคนเดียว, บล็อกเกอร์ท่องเที่ยว, บล็อกเกอร์สาว, ท่องเที่ยว, ผจญภัย, ลุยเดี่ยว, บล็อกเกอร์สายเที่ยวเที่ยวคนเดียว, บล็อกเกอร์ท่องเที่ยว, บล็อกเกอร์สาว, ท่องเที่ยว, ผจญภัย, ลุยเดี่ยว, บล็อกเกอร์สายเที่ยว,cebu, canyoneering, badian, moalboal, ฟิลิปปินส์, phillipines, ผจญภัย, กิจกรรม

 

This slideshow requires JavaScript.

บางความทรงจำก็เล่าได้ไม่มีวันหมด โดยเฉพาะน้ำใจของผู้คนที่พบเจอรายทาง

แล้ววันนี้…คุณได้ “Go out and Play…” หรือยัง?

รัก

/เคท

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s